Strumień wody pod wysokim ciśnieniem potrafi przeciąć szkło z dokładnością, której trudno oczekiwać od metod mechanicznych. Przy szkle laminowanym poprzeczka jest jednak ustawiona wyżej. Dwie tafle szkła połączone folią PVB lub EVA muszą zostać rozdzielone równo, bez wyszczerbień i bez rozwarstwienia przy krawędzi. O jakości decyduje nie tylko maszyna, ale też parametry samego strumienia.
Dlaczego szkło laminowane jest wymagające?
Szkło laminowane ma warstwę pośrednią, która zachowuje się inaczej niż szkło. Podczas cięcia wodą może się nagrzewać od kontaktu ze ścierniwem, „ciągnąć” materiał i zostawiać zadzior. Gdy energia strumienia jest za mała, pojawia się stożkowatość szczeliny i poszarpana krawędź. Gdy jest zbyt duża, rośnie ryzyko mikropęknięć i odprysków na wejściu oraz wyjściu
Ciśnienie wody
Wyższe ciśnienie zwiększa energię strumienia i pomaga przeciąć warstwę folii w tym samym przebiegu co szkło. Zbyt niskie ciśnienie wymusza wolniejszy posuw, co może pogorszyć wygląd krawędzi i podnieść koszt. Zbyt wysokie ciśnienie, zwłaszcza przy cienkich taflach, sprzyja wykruszaniu na krawędzi i powstawaniu drobnych pęknięć startowych.
Rodzaj i ziarnistość ścierniwa
Najczęściej stosuje się granat (garnet) o dobranej frakcji. Drobniejsze ziarno daje gładszą powierzchnię cięcia, ale tnie wolniej. Grubsze ziarno podnosi wydajność, lecz może zostawiać bardziej chropowaty ślad i zwiększać ryzyko punktowych wyszczerbień w warstwie szkła.
Natężenie podawania ścierniwa
Za mało ścierniwa oznacza „mycie” materiału i gorsze domykanie cięcia w dolnej części. Za dużo ścierniwa obniża prędkość strumienia i pogarsza stabilność, co przekłada się na falowanie krawędzi. Najlepszy efekt daje zakres, w którym strumień jest równy, a szczelina ma stałą szerokość.
Prędkość posuwu i odległość dyszy
Posuw steruje czasem oddziaływania strumienia. Zbyt szybki ruch zwiększa ukośność i chropowatość, a na laminacie może zostawić nieprzecięty „mostek” folii. Zbyt wolny posuw podnosi erozję krawędzi. Równie ważna jest odległość dyszy od tafli: większa odległość poszerza strugę i obniża precyzję, mniejsza poprawia koncentrację, ale wymaga pewnego prowadzenia i dobrego podparcia szkła.
Typowe wady i jak je ograniczyć
Przy laminacie najczęściej widać trzy problemy: wyszczerbienia przy krawędzi, „piórkowanie” folii oraz ślady falowania. Wyszczerbienia ogranicza się przez odpowiednie przebicie i ustawienie ciśnienia do grubości tafli. Piórkowanie folii zmniejsza dobrze dobrana frakcja ścierniwa i stabilny posuw. Falowanie bywa skutkiem zużytej rurki fokusującej lub zbyt dużej odległości dyszy. Regularna kontrola dyszy i czysta woda z filtrowaniem pomagają utrzymać równy strumień.
Jak uzyskać czyste cięcie na detalu?
Oprócz nastaw liczy się technika wejścia w materiał. Dobrze dobrane przebicie, naddatek na start i zakończenie oraz stabilne ułożenie tafli ograniczają odpryski. Sterowanie CNC pomaga utrzymać powtarzalność, a brak wpływu termicznego zmniejsza ryzyko naprężeń, co jest ważne przy elementach do kabin, balustrad czy paneli kuchennych.
Podsumowanie
Jakość cięcia szkła laminowanego jest sumą energii strumienia, właściwości ścierniwa i sposobu prowadzenia głowicy. Gdy parametry są dobrane do grubości szkła i rodzaju folii, krawędź wychodzi czysta, a element zachowuje stabilność. To dlatego warto zlecać obróbkę firmie, która pracuje na powtarzalnych ustawieniach i dobiera je do konkretnego projektu.